The Great Southern

By Inez

Onze auto was gemaakt en met een klein hartje vertrokken we richting Hopetoun. Deze werkaanbieding kwam sneller dan verwacht, maar het leek voor ons de ‘ideale’ werkplek. We konden samen deze job doen, hadden accommodatie in ruil voor huur en het lag op onze weg richting Perth.

We hadden rond 14u afgesproken in de supermarkt en werden heel vriendelijk ontvangen. Iedereen kende ons al, dat vonden we al een tikkeltje vreemd. We kregen ook een rondleiding in het huis waarin we zouden verblijven. Daar zakte de moed ons wat meer in de schoenen. Een heel oud huis, waar veel ‘vochtvreters’ stonden en bovendien kregen we en kamer waar geen raam was. Ik zal jullie verdere details besparen, maar het voelde voor ons aan alsof we in een ‘horror’ terecht waren gekomen. We moesten elk 150 dollar per week huur betalen, terwijl onze medehuurder alleen ook 150 dollar betaald voor een kamer met raam. Als kers op de taart werkten we zonder contract, stonden we maar 2x per week ingeroosterd en telkens op verschillende dagen. Zo snel als we gearriveerd waren, zo snel zaten we ook terug in onze auto. Dit zagen we allebei echt niet zitten. We hebben/hadden thuis allebei een hele goede job en een fijn dak boven ons hoofd. We voelen ons hier net iets te oud voor om in deze omstandigheden te werken en te wonen. We bedankten de dame en besloten verder te rijden. We trokken vrij snel de conclusie dat veel backpackers, die een stuk jonger zijn dan ons, onderbetaald worden of in erbarmelijk omstandigheden wonen.
Een beetje van onze melk en al vrij laat in de namiddag zetten we onze tocht verder. Het eerstvolgende dorp was ‘het hol van pluto’ en de camping had zijn beste tijd gehad. Ik wilde hier echt niet overnachten, dus we reden verder. Niet zo heel slim van ons om halsoverkop te vertrekken, want we vergaten te tanken. Bij ons thuis zou je nog kunnen zeggen dat je snel bijtankt in het volgende dorp. Hier is dat net iets anders, aangezien de afstanden zeer ver uit elkaar liggen. Op de koop toe was deze weg enorm heuvelachtig, bijna bergachtig. Met een ei in ons broek zagen we ons metertje van de naft voorraad maar naar beneden gaan. Het was erop of eronder. Ely had er een goed gevoel bij maar was ook niet 100% zeker. Het was alvast spannend. Ik zag ons al stranden naast de ‘highway’ ’s avonds laat. We hadden een goede engelbewaarder, want we geraakten er net en hadden bovendien geen overspringende kangoeroe’s op onze weg. We kwamen aan in Jerramungup; een kleine en rustige camping. We aten snel een ‘boke’, want we hadden niet veel zin om nog te koken en vielen nadien snel in slaap.

De volgende ochtend zaten de gebeurtenissen van de vorige dag nog in mijn maag, maar we besloten er het beste van te maken. Er zou zich wel een nieuwe werk opportuniteit opdringen. We vertrokken naar Wave Rock. Deze grote rots in de vorm van een golf ligt meer binnenlands, bij Hyden. We kwamen onderweg veel afgelegen dorpjes tegen en kregen een klein beetje ‘het outback’ gevoel terug. Beetje teleurgesteld dat we ‘inkom’ van 11 dollar moesten betalen, maar het was wel echt de moeite. De rotsformatie is zo gevormd door erosie van wind en water. We maakten een wandeling rond en op de rots waarbij we getrakteerd werden op indrukwekkende uitzichten. We bezochten ook de Hippo Yawn, een andere rotsformatie die de vorm heeft van een geeuwend nijlpaard. Tenslotte namen we nog een kijkje bij de Mulgas Cave die versierd was met Aboriginal Art. We vertrokken terug richting Albany, maar het werd al vrij laat. Onderweg zagen we ook nog eens een Pink Lake. Deze ziet roze omwille van de algen. Het geeft een heel mooi effect. We kozen ervoor om te overnachten op een free campspot. Het geeft altijd een leuk en vrij gevoel om ergens helemaal alleen in het midden van de natuur te staan. We maakten een ’spaghetti in 1 pot’, zeer makkelijk als je maar één vuurtje hebt en kropen vroeg ons bed in.

We sliepen zalig op onze gratis kampeerplek. Het is altijd fantastisch om alleen te zijn en op te staan met de stilte, natuur en de zon (alhoewel we ook al veel regen hebben gehad 😉 ). We zetten onze rit verder richting Albany en kwamen rond de middag aan. We picknickten in het park en namen een gratis douche in het stadscentrum. We hadden veel gehoord over Shelley Beach en deze stond dan ook op onze ’to-do-list’. We bezochten het ‘Cape How National Park’. We kozen ervoor om te overnachten bij Shelley Beach, waarbij we omringd werden door ongelooflijke groene natuur, bergen, strand en de oceaan op wandelafstand. Zwemmen was niet toegestaan omwille van de zeer gevaarlijke stroming en golven. Om 4.30 uur liep onze wekker af. Véél te vroeg, maar we wilden de zonsopgang meemaken over de zee. Gelukkig stond onze tent net strategisch goed zodat we het schouwspel vanuit ons raampje konden meemaken. We dommelden nadien nog even in, maar stonden al vroeg terug gepakt en gezakt klaar om te vertrekken. Een douche in het centrum deed wederom deugd. We reden naar Denmark en bij aankomst, rond 10.00 uur, werd ik tegen gehouden voor alcoholcontrole. Iedereen moest aan de kant om te blazen. Dat hebben we dan ook alweer meegemaakt hier! Ik blies natuurlijk nuchter.

Bij het informatiecentrum gaven ze ons een heleboel foldertjes mee om allerlei baaien en stranden te zien. Zo bezochten we onder andere William Bay, The Elephant Rocks en Greens Pool. Zo’n mooie natuur, prachtig! Het enige minpuntje voor mij waren de vele kinderen, oopsie! 😀 Hier is immers net de start van de zomervakantie begonnen. Dat wil dus ook zeggen, twee maanden zeer veel kinderen overal. We besloten niet te zwemmen en maakten een kleine wandeling over de rotsen aan Elephant Rocks toen Ely plots zei ‘Inez, pas op!!’. Ik schrok me te pletter van een gigantische slang die uit de bosjes kroop richting mij. We maakten nog een ’Scenic Drive’ in Denmark en stopten bij de Cheese Farm. Hier maken ze alle kazen ter plekke. We bestelden er een overheerlijke kaasschotel en genoten van het mooie uitzicht met een glaasje wijn.

Jammer genoeg was het nagenieten van korte duur. Al heel vroeg in de ochtend begon het te regenen gepaard met serieuze bliksem en donderslagen. We besloten verder te trekken, want veel kan je niet doen met dat regenweer. We kwamen aan bij Valley Of The Giants. Dit eeuwenoude bos is gelegen in een Nationaal Park nabij Denmark. We wandelden de ‘Ancient Empire Walk’. Deze wandeling bracht je langs verschillende oude en super gigantische bomen. We leerden hoe het komt dat vele bomen hol zijn onderaan. Dit heeft te maken met een schimmel dat ze oplopen. Om ervoor te zorgen dat deze zicht niet verder zou verspreiden, branden ze een deel op.
We kregen alweer veel regen op ons dak. We maakten een korte pitsstop bij Circular pool en eindigden uiteindelijk in de namiddag in Walpole. Veel konden we daar niet doen, want het was een hondenweertje. We besloten een kamer te boeken, want het weer zou de komende dagen regenachtig blijven. We vonden een gezellig verblijf in Pemberton. Onderweg reden we door veel nationale parken en prachtige groene bossen. Het leek wel een (nat) sprookje. We konden tot in onze auto vaak de Eucalyptus ruiken. Dit gebied noemen ze het ‘Karri-bos’ en is gekend voor zijn verschillende Eucalyptus bomen. Aangekomen in Pemberton stonden we versteld van het prachtige domein. We kregen voor het eerst een écht kerstgevoel zoals in de Ardennen (misschien ook wel omdat het zo regenachtig was?!) waarbij de kangoeroe’s de hele dag door voor onze kamer gras lagen te grazen. We zagen voor het eerst ook een reuze mannelijke kangoeroe. Als hij rechtop stond waren we echt versteld hoe groot hij was en hoe gespierd zijn armen waren. We genoten twee dagen ten volle; lekker ontbijt, drankjes in de bar, lekker avondeten, een jacuzzi in de kamer en vooral heerlijk geslapen.

Na twee dagen begon het toch weer te kriebelen om onze tocht verder te zetten. Wie had dat ooit gedacht dat ik zou uitkijken om in een tent te slapen in plaats van een zalig zacht bed?! :-O Het weer was nog niet al te best, maar we besloten een aantal stops over te slaan en meer richting Perth en het warme zomerweer te rijden. We bezochten tussendoor nog de Injidup Natural Spa, maar hier was enorm veel wind, hadden niet veel zin om verder te zoeken en we konden er toch niet zwemmen. Ook een kort bezoekje aan de Canal Rock Bridge en de Busselton Jetty kon ons niet echt warm maken voor ‘The Great Southern’. Eerlijk is eerlijk; de Zuid-Westkust is prachtig, maar het weer heeft veel roet in het eten gegooid. We snakten echter naar droog en warm weer. We vonden dat er niet veel indrukwekkends te zien was. Misschien zijn we even wat reismoe? Ja geloof ons maar, dat kan echt! 😀 We hebben ondertussen al zo’n 10 000 kilometer zelf gereden en na vier maanden non-stop reizen voel je de vermoeidheid toch wel opkomen. We besloten onze ‘Great Southern-trip’ af te sluiten met een free camp spot, in de natuur en zonder bereik. We waren helemaal opgeladen voor onze rit richting Perth.

X Ely & Inez

4 thoughts on “The Great Southern

  • Inge december 22, 2018 at 12:49 pm Reply

    Nog altijd supertof om te lezen! ????????
    Dikke zoen Alizée, Titi, Inge

  • Hilde moekie december 23, 2018 at 8:39 am Reply

    Amai prachtig kan het geloven wakker worden op het strand met de zonsopgang. Eens een paar dagen genieten op één plek want oppassen dat jullie niet overwerkt geraken hé! Hihi. Geniet nog met volle teugen! Zullen jullie wel missen aan de Kersttafel! Veel liefs moekie

  • michel december 23, 2018 at 9:10 am Reply

    Misschien moe maar ik zie toch twee blijde gezichten op de foto’s wat toch het belangrijkste is. De slangen zie ik ni graag
    Weeral heel mooie foto’s. Voorzichtig en op TIJD gaan tanken !!!!!!!
    Vader

  • Astrid december 24, 2018 at 10:34 pm Reply

    Hey inez,
    Kerstavond vieren zonder familie zal wel wat vreemd aanvoelen…In elk geval voor jou en Ely een bijzondere kerst gewenst, waarschijnlijlk onder een prachtige sterrenhemel…En op Kerstdag met een mooie zonsopgang wakker worden, met zicht op adembenemende natuur!

    Wederom mooie foto’s en die uitgeholde boom zou wel een sprookjesboom kunnen zijn ;-).
    Verlies vooral de moed niet rond het vinden naar een tijdelijke job. Er komt wel iets uit de bus. Vertrouw er maar op.
    Veel liefssss, Astrid.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *